Levensverhalen

In 2001 werden mijn ouders allebei tachtig jaar. Om dit heugelijke feit luister bij te zetten heb ik een vriend van mij gevraagd om hun levensverhaal op te nemen. Het resultaat is 130 minuten gesprek op twee Cd’s gebrand. Het eerste deel bestaat uit het levensverhaal van mijn moeder, haar ouders, haar jeugd, de oorlog, de bevrijding en de verkering met mijn vader. Het tweede deel gaat over het leven van mijn vader. Het gezin waar hij deel van uitmaakte, zijn schooltijd, natuurlijk ook de oorlog en zijn onderduiktijd. Het derde deel gaat over hun leven samen, de beslissing om naar Curaçao te gaan, een gezin te stichten, terug naar Nederland te gaan en tenslotte een vooruitblik op de laatste fase. Rode draad in deze levensverhalen is kiezen. Ook onder moeilijke omstandigheden kunnen keuzes gemaakt worden. De mate waarin je in staat bent om eigen keuzen te maken, zo blijkt uit wetenschappelijk onderzoek, bepaalt je welbevinden. Ik heb mijn ouders deze Cd’s cadeau gedaan, maar ook mijn broers en zuster hebben deze gekregen, alsmede alle kleinkinderen. Ons familieverhaal is hiermee vastgelegd voor het nageslacht. Veel verhalen kende ik al, maar met name over de oorlog vertelden mijn ouders meer dan ik ooit te horen heb gekregen.
Onlangs kwam ik er achter dat onze oudste zoon een aantal jaren heeft gecorrespondeerd met mijn moeder. Hij is die correspondentie gestart toen hij pas het huis uit was om als beginnend student een zelfstandig bestaan op te bouwen. In zijn brieven liet hij mijn moeder meeleven met zijn ervaringen. In ruil hiervoor schreef mijn moeder over haar leven als achttienjarige. Deze briefwisseling is bewaard gebleven en zowel mijn zoon als mijn moeder hebben ingestemd met het in de familie openbaar maken van de inhoud van deze correspondentie. Volgens mij is de relatie tussen grootouders en kleinkinderen een hele speciale. Nu al kunnen veel vrouwen blijven werken omdat hun moeder op de kinderen past. De betekenis van grootouders is groeiende en zal niet zonder maatschappelijke gevolgen blijven.
De laatste jaren heeft mijn moeder te kampen met allerlei gezondheidsproblemen. Vooral haar korte termijngeheugen  laat haar in de steek. Wij hebben in ons gezin besloten om daar geen drama van te maken. Mijn moeder is een optimistisch mens gebleven. Mijn vader is haar steun en toeverlaat. Hij zorgt voor haar. Laatst zei ze tegen mij dat ze niet bang is om alles te vergeten. “Als ik het niet meer weet speel ik de CD af en dan weet ik het allemaal weer”.

U kunt op dit bericht reageren door een email te sturen naar frisoteerink@bestuursadvies.nl